Bunt dwulatka w pigułce

niegrzeczne dziecko bunt dwulatka

 

 

Bunt dwulatka – jak sobie z nim poradzić?

Bunt dwulatka według encyklopedii to zespół zachowań małego dziecka,

pojawiający się mniej więcej między 18. a 26. miesiącem życia. Dziecko w tym

okresie zaczyna zdawać sobie sprawę z różnicy między oczekiwaniami a możliwością

ich spełnienia. W przypadku, kiedy nie może spełnić swych pragnień (np. poprzez

zakaz rodzicielski) pojawia się nowe dla niego uczucie frustracji i gniewu, pogłębiające

się zwłaszcza w fazach zmęczenia, bądź głodu. Dziecko poznaje w tym okresie siłę swojej

woli, możliwość samostanowienia i przeciwstawiania się rzeczywistości. Sprawdza też

zakres możliwości manipulowania rodzicami i szerokość pola stawianych ograniczeń.

Jest to też jeden z pierwszych, naturalnych kroków ku samodzielności. Z uwagi na nie

w pełni rozwiniętą umiejętność kontrolowania emocji, dziecko popada jednak wtedy

w huśtawkę skrajnych nastrojów, ze szczególnie silnie eksponowanym gniewem i złością.

Sprawia to, że okres buntu jest bardzo trudny dla wzajemnej relacji rodzic – dziecko.

 

Najczęstsze objawy buntu dwulatka to:

  • notoryczne używanie słowa Nie!
  • skrajne reakcje na zakazy – wściekłość, niekontrolowane rzucanie się, krzyk, bicie
  • rzucanie i plucie jedzeniem, rozlewanie płynów przeznaczonych do picia, odmowa

jedzenia

  • rysowanie lub malowanie po ścianach
  • wymaganie natychmiastowej realizacji wszystkich pragnień
  • rozbudowa codziennych rytuałów(sekwencji działań) od których nie może być

odstępstw, chyba że na życzenie dwulatka,

  • sprzeczne zachowania, np. niszczenie przedmiotów (zabawek), a następnie płacz

z powodu ich zniszczenia,

  • nieustanna walka z rodzicami na każdej płaszczyźnie, okazywanie chęci samodzielnego

działania (Ja sam!).

Co robić ?

  • Na pewno zmniejsz oczekiwania. Jeśli dwulatek kręci się przy jedzeniu czy przeciąga

chwilę wyjścia z domu, uzbrój się w cierpliwość. Zawsze wyjaśnij, dlaczego czegoś zabraniasz

  • Dawaj dziecku wybór, np.: , „Zjesz serek waniliowy czy truskawkowy?”. Podejmowanie

decyzji da maluchowi dużo satysfakcji i poczucie, że liczysz się z jego zdaniem

  • Krytykuj zachowanie, nie dziecko. Kiedy źle postąpi, powiedz, że nie podoba ci się jego

zachowanie. Nigdy nie mów: „Jesteś niegrzeczny, niedobry”, bo to podkopuje jego wiarę

w siebie

  • Zamiast zabraniać, mów, co wolno. Kiedy np. dziecko maluje kredką po ścianie, podaj mu

kartkę, mówiąc: „Rysujemy na kartce. Możesz narysować żabkę albo pieska. Co wolisz?”

  • Zapobiegaj awanturze. Usuń z zasięgu wzroku i rąk dziecka niebezpieczne przedmioty,

np. lekarstwa. Gdy wybieracie się na spacer, zadbaj, by było wypoczęte i syte, bo zmęczenie

i głód potęgują napady złości.

  • Bądź konsekwentna. Jeśli na coś się nie zgadzasz, nie odwołuj zakazów, nawet gdy histeria

dziecka sięga zenitu. Jeśli ulegniesz mu choć raz, przekona się, że krzykiem czy płaczem może

coś na tobie wymusić, i zacznie sprawdzać to w różnych sytuacjach.

Bądź cierpliwa. To wynagrodzi Ci w przyszłości.