To nie ja! Dlaczego dzieci kłamią?

 

Widziałaś jak twoje dziecko grało w piłkę przed domem ze swoim kolegą

Jasiem.  Twój maluch niefortunnie strzelił gola w okno sąsiada, które

rozbiło się w drobny mak.  Malec wpada do domu krzycząc: „Mamo!

Mamo! Jasiu wybił szybę sąsiadowi!”.   A to wcale nie był Jasiu…

 

 

Pamiętaj!

Dziecko najczęściej kłamie ze strachu, braku zaufania, wstydu

oraz gdy jest nadmiernie kontrolowane. W ten sposób pokazuje,

że ma problemy. Pedagodzy są zgodni, że przyczyną dziecięcych 

kłamstw są dorośli, którzy dają dziecku zły przykład.

 

Nie zgadzasz się z tą tezą?

To przypomnij sobie, ile razy przy dziecku mówiłaś, gdy zadzwonił telefon

„powiedz, że mnie nie ma”.  Albo jak często zdarza ci się nie spełniać danych

dziecku obietnic.  W efekcie takich obiecanek przekazujesz dziecku prosty

komunikat: wolno mijać się z prawdą.  I choćbyś codziennie mówiła,

że „nie wolno oszukiwać” i „kłamstwa są złe” – gdy dajesz

niewłaściwy przykład – dziecko będzie się wzorowało na tobie.

 

Ciekawostka!

Badania nad komunikacją pokazały, że dorośli kłamią średnio

13 razy w tygodniu.

 

Kłamanie to zdolność, której dzieci uczą się, podobnie jak wszystkich innych

umiejętności, obserwując  otaczających je opiekunów. Poza tym jako rodzice

i nauczyciele skutecznie, na różne, bardziej lub mniej  subtelne sposoby osłabiamy

uczciwość naszych pociech. Gdy ci, podczas spaceru zaczynają żartować

z nietypowo wyglądającej niepełnosprawnej osoby tłumaczymy, że to niegrzeczne.

Komentarz „nie podoba mi się!” na widok prezentu od babci zwykle wprawia

rodziców w zakłopotanie  i wtedy, też podejmują pierwsze próby edukowania dzieci,

że ten rodzaj szczerości nie zawsze jest mile widziany.

 

Doskonale wiemy i uczymy dzieci tego, że istnieje dość cienka granica między prawdą,

a krzywdzeniem innych  ludzi. I tak rodzą się pierwsze niewinne kłamstwa.

Do tego, kłamanie jest doskonałym narzędziem by uniknąć  winy lub kary,

albo podreperować niskie poczucie własnej wartości.

 

Pamiętaj!

Najnowsze badania pokazują, że już 2-letnie dzieci są w stanie skutecznie

uczyć się kłamać  i eksperymentować z kłamstwami.

 

Pierwsze udane kłamstwo możemy, w sumie, traktować jako przełom w rozwoju umysłowym

dziecka. Oznacza ono, że dziecko odkryło już, że jego umysł jest oddzielony od rodziców.

Podobnie jak przełomowe odkrycie słowa NIE, które pomaga małym dzieciom wyznaczać

granice między swoimi pragnieniami, myślami i uczuciami od innych. Naukowcy twierdzą też,

że przedszkolaki z wyższym IQ są bardziej skłonne do kłamstwa, niż ich mniej inteligentni

koledzy, a umiejętność kłamania w dzieciństwie może korelować z większymi kompetencjami

społecznymi w dorosłości.

 

Właściwe zachowania dorosłych są kluczowym elementem do budowania relacji opartej

na prawdzie. Zainteresowanie dzieckiem, jego problemami, stworzenie odpowiedniej

atmosfery do szczerych rozmów, pomogą w uniknięciu lub zredukowaniu sytuacji,

w których dziecko nie mówi prawdy.

 

 

Autor: Malwina